De Amsterdamse Straten, een Thuis voor LHBTI'ers

Meestal hebben mensen buiten haast in Nederland. In harmonie bewegen stromen fietsen, auto’s en mensen door de stad. Met op de achtergrond gebouwen, verkeersborden, kleuren en andere details. Soms komt alles samen in een perfect moment, voor een seconde een collage vormend. De meeste mensen letten niet op wat er om hen heen allemaal gebeurt op straat. Ikzelf probeer altijd zoveel mogelijk op te vangen.


Het liefst besteed ik mijn tijd in het theater. Ik geef optredens, onder andere met De Vrolijkheid, een organisatie die nieuwkomers met kunst en cultuur in contact brengt. De tijd die ik overhoud spendeer ik fotograferend. Wandelend door de straten van Amsterdam zoek ik naar kleine verborgen details in alledaagse momenten. Wanneer ik deze momenten weet te vangen voel ik me gelukkig. Een ontmoeting of toevalligheid gevangen in de tijd. Vastgelegd om er verhalen mee te vertellen.


Ik had een ander leven, nog niet zo lang geleden. Twee jaar geleden vluchtte ik uit Tripoli, de hoofdstad van Libië, om naar Europa te reizen. Aangekomen in het AZC in Amsterdam dacht ik dat een ander land, een onbekende taal en een nieuwe cultuur vreemd of intimiderend zouden zijn. Al snel realiseerde ik me dat dit helemaal niet zo was. Ik geniet van de Nederlandse cultuur, de harmonie van de maatschappij. Ik hou ervan dat Nederland gebouwd is op waarden als gelijkheid en vrijheid. Ik kan niet genoeg benadrukken dat deze waarden in veel andere maatschappijen ontbreken, ook in Libië.